4-Daagse

Maandag 27 juni 2016

De eerste rit van de Avond-motor-vierdaagse.

Op weg naar de Nieuwe Bierton kom ik Werner en Adrie al tegen. Als ware kapiteins koersen zij hun goud-gevleugelde slagschepen richting Veluwe, waar de rit vanavond naar toe gaat. Rijdend op een Honda Deauville groet ik mijn grote broers met gepaste eerbied.

In de Nieuwe Bierton is Paul in een zomers shirt in een hoek van het café neergestreken om de deelnemers van de rit te registreren. Omdat op het moment van vertrek de groep 10 man (sorry Joke, 9 man en  1 vrouw) groot is, vertrekken we in 2 groepjes van vijf. Ik rij achter Tonny, onze kopman. Dan volgen Geert, Erik en Peter. De andere groep onder leiding van Peter is al eerder vertrokken.

Het is tegen 7 uur als we via de oude IJsselbrug Gelderland binnenrijden. Ik zal me niet vermoeien om alle dorpjes op te sommen die wij passeren. Wel noem ik het rustieke en verkeerloze dorpje De Vecht waar we voor een stoplicht moeten wachten. Het doet mij denken aan Herman Finkers en Almelo waar ook altijd wat is te doen.

Het meest zuidelijke punt van de toertocht is Wenum–Wiesel. Via de domeinbossen bij het Loo komen we voor een kop koffie en een sanitaire stop in Vierhouten aan waar ook andere clubleden op het terras zitten. In ’t Harde rijden we op een steenworp afstand langs het huis van Rien, die de rit heeft uitgezet. Hij rijdt zelf niet mee omdat hij vanavond de voetbalwedstrijden wil zien. Wel heeft hij Joke en mij voor een kop koffie uitgenodigd. Van dit vriendelijke aanbod maken wij geen gebruik omdat wij hem zijn voetbalkijkgenot niet willen ontnemen. Ten zuiden van Zalk komen we op de Gelderse dijk.

Het is voor mij een genot om achter kopman Tonny aan te rijden en te zien hoe hij zijn positie kiest op de weg en de bochten aansnijdt. Zijn hoofd staat geen moment stil. Op en langs de weg ontgaat hem, denk ik, niets. Op de Gelderse dijk laat hij (iets van) zijn fenomenale rijkunsten zien. Op gepaste afstand volg ik. Bij de verkeerslichten voor de oude IJsselbrug staat hij braaf op ons te wachten.

Al met al was het een geweldig mooie rit: de afwisseling van het rivierenlandschap langs de IJssel en de bossen & heide van de Veluwe. Mooi motorweer en een prachtig uitgezette route. Dat laatste is Rien wel toevertrouwd want hij kent de Veluwe als zijn broekzak.

Rond kwart voor tien zijn we bij De Nieuwe Bierton terug en sluiten af met wat fris met uitzondering van Jan. Hij zit heerlijk te genieten van een jonge borrel want zijn stalen ros staat alweer op stal. Dat is het voordeel als je tegenover de Bierton woont.

Ik rij naar huis. Een avond als deze maakt mij een gelukkiger mens. Het doet het motorvirus in mij toenemen. Word ik nog eens een motorrijder pur sang?

Dinsdag 28 juni 2016

De tweede rit

Het is half zeven als ik mij bij Paul meld. Hij heeft al een kruisje achter mijn naam gezet omdat “mijn” groepje ongeduldig staat te wachten. Vandaag rijdt Geert als kopman. Tot onze groep behoren Rien, Joke, Peter. en ik. Het is opnieuw geweldig mooi motorweer. De rituitgezet door Roel, voert vandaag door Noord-Salland en Zuid-West-Drenthe, De meest noordelijke punt ligt in de buurt van Dwingeloo.

Door Angela van de Nieuwe Bierton worden wij uitgezwaaid. Zij heeft zelf ook een motorrijbewijs, vertrouwt zij mij toe, maar het rijden van toerritten is niet haar ding.

Via een stukje A-28 en de Nieuwleusenerdijk  komen we al snel door Ruitenveen waar de voorouders van Adrie generaties lang gewoond hebben. Zou hij daaraan denken als hij door dit gebied rijdt? Het is zomaar een gedachte die al motorrijdend bij mij opkomt. Beroepsdeformatie?

In het Westerhuizingerveld, in het begin van de vorige eeuw   nog allemaal heide, is de Van Wijngaardenstraat geblokkeerd. Via een omweg komen we weer op de route bij IJhorst.

De rit brengt ons vervolgens in Drenthe, het land van Bartje, bekend om zijn bossen, heidevelden, venen, hunebedden en natuurlijk de TT. Roel heeft voor ons een mooi parcours uitgezet. Een fraai landschap trekt aan ons voorbij. Rustig asfalt en hobbelende klinkerwegen wisselen elkaar af. Bij Restaurant Wesseling in Dwingeloo leggen wij aan voor een kop koffie. De hazelino, met mes te consumeren, smaakt mij verduveld lekker. Zittend op het terras valt mijn oog op de torenspits van de kerk in de vorm van een ui. Het waant mij even in een Konditorei in Oostenrijk of Zuid-Duitsland waar ik vaak smulde van een gebakje en waar je dat soort kerktorens ook veel ziet.

Na de koffiestop gaan we met zijn vieren verder. De motor van Peter is weg. Blijkbaar is hij al vertrokken.

De lucht begint wat te betrekken maar het blijft droog. Bij De Wijk rijden we Overijssel weer binnen. Na het passeren van de Reest blijkt de Heerenweg afgesloten. Onze tandtechnische kopman laat zich er echter niet van weerhouden: hij kiest voor het fietspad en wij volgen als brave schapen van het gereduceerde motorkuddetje. Via “De Diek” of Oude Rijksweg komen we uit bij de Lichtmis en om snel bij De Nieuwe Bierton te komen vervolgen wij onze weg via de A-28. Daar volgt nog een gezellige nazit met andere gepassioneerden van de club. Buurtvereniging Schelle-Oldeneel vergadert nog steeds over “wuivend riet”, een muziekuitvoering in september in de uiterwaarden van de IJssel.  Jan van Lenthe, die zijn motor op zijn oprit heeft gezet, laat zijn glaasje nog eens bijschenken en schuift na enige tijd aan bij leden van de buurtvereniging. Als wij weggaan, zijn zij – onder het genot van een hapje en een drankje – al lang niet meer bezig met “wuivend riet”. De Bierton bruist van gezelligheid. Het muzikale spektakel zal echter geen “knudde met een rietje” worden, zo is mijn vaste overtuiging. Met een voldaan gevoel ga ik het cafe uit en rij nog even langs de benzinepomp om volgetankt morgenavond weer van de partij te zijn.

Woensdag 29 juni 29, 2016

De derde rit

Keurig op tijd (en dat wil nog wel eens anders wezen, volgens sommigen...) meld ik mij voor de derde rit, die langs Dalfsen en Ommen in de richting van Hardenberg gaat. Ik krijg de indruk dat de groepsindeling al is gemaakt. Eenmaal buiten gekomen zijn Tonny en Erik, met vrouwelijk schoon op de buddyseat,  al vertrokken om met de sportieve casu quo snelle rijders mee te gaan.  Geert en ik rijden dan maar met ons beiden. Het zal een rit worden met hindernissen..

Bij Huize Landwijk gaan we de Kuyerhuislaan in, voor echte Zwollenaren de Watersteeg. De naam van deze laan heeft niets met kuieren te maken maar verwijst naar een kuier- of koerhuis, een oude benaming voor een wachthuis dat daar vroeger gestaan heeft. Op de Kuyerhuislaan komen we langs de Joodse begraafplaats waar een clublid zich onlangs verdienstelijk gemaakt heeft door oude zerken schoon te maken. Ik was daar getuige van.  Een deel van het opschrift op het gebouwtje bij de ingang is mij bijgebleven. “Ieders stof keert weder tot de aarde”. Als ik vanavond met mijn motor passeer waaien zand en stof van de Kuyerhuislaan op en dalen ook weer neer. Is dit spirituele symboliek? Met deze gedachte rij ik verder achter Geert aan. We passeren huize Ponderosa – voor Tonny een begrip -  en het Roodehuis, beide links en het vroegere tolhuis, rechts. Bij de weg met de naam Tussen de Verlaten gaan we rechts. Een verlaat is een schutsluisje en verwijst naar de beide sluisjes in de Nieuwe Vecht. Vandaar deze niet-alledaagse Zwolse straatnaam.

Niet veel verder komen we in het stof van de Hooiweg.  De weg is afgesloten en wordt hersteld. We negeren de borden en worstelen ons door de zandige en puinige weg.

Bij de zwevende kei-rotonde van Dalfsen gaat er wat mis, blijkt achteraf. We nemen de tweede afslag (Rechterense dijk) en rijden bij kasteel  Rechteren rechtdoor over de Tolhuisweg. Daar komen we Tonny en zijn groepje tegen. Hij gebaart ons te keren. Dat doen wij. We slaan – omdat wij hem niet meer zien - vervolgens linksaf richting Foreco de Schaapskooiweg op. Intussen geeft Geerts navigatiesysteem geen signalen meer. De mijne gebiedt mij vervolgens links af te slaan, de Venneweg op. Opnieuw komen we op de Tolhuisweg. Weer terug naar de Rechterense dijk. Daar komen we Kees en Paul tegen. We rijden terug naar de rotonde bij Dalfsen en gaan richting station. Dan stopt Geert. Zijn navigatiesysteem doet het weer en hij zegt: dit is niet goed, dit is de weg terug naar Zwolle. Opnieuw rijden we weer naar de Rechterense dijk, waar we immers Kees en Paul gezien hebben. Onze  navigatiesystemen laten ons andermaal in de steek. Ik krijg als laatste informatie Borrinkdijk en Geert moet naar de Vilsterse allee. Omdat ik de omgeving goed ken, rijden we daar naar toe. Op de kruising Vilsterse allee/Achterveldsweg stoppen we. Navigatiesysteem opnieuw ingeschakeld maar lou loene. Geert foetert, is ten einde raad en wil er mee stoppen. Ik geef de moed nog niet op en suggereer iemand te bellen die ook meerijdt. Maar ja, geen telefoonnummers bij de hand. Op het kaartje in zijn navigatiesysteem ziet Geert opeens dat de rit door Stegeren loopt. Dat brengt mij op het idee naar De Bootsman te rijden, een café-restaurant waar vaak tijdens toertochten koffie wordt gedronken. Langs de kortst mogelijk weg rij ik er naar toe met Geert in mijn wiel. Onderweg komen we de “slagschepen” van Adrie en Werner tegen. Die  “varen” al naar huis! In Ommen kijk ik bij Ekkelenkamp of daar clubleden zitten maar dat is niet het geval. Bij De Bootsman in Stegeren aangekomen, staan op de parkeerplaats geen motoren. Ik heb  intussen zin aan koffie. We besluiten na de koffie dan maar naar Zwolle terug te rijden. Nog geen minuut later  - als een deus ex machina – komt Paul met Kees aangereden. Druk gebarend breng ik hen tot stoppen. Ik vertel mijn verhaal. Zij besluiten ook koffie te gaan drinken en wij “mogen”  - aldus Paul - verder met hen meerijden. Het is een pak van mijn hart. Ter compensatie bied ik hun koffie aan.

Voordat we de stuw over de Vecht bij Junne oversteken maken we een ommetje in Stegeren. Waren we met de gepassioneerden geweest dan had ik zeker even gestopt bij het eenvoudige oorlogsmonument van de Verzetsgroep Salland dat daar aan de Stegerdijk langs de weg staat. Even stilstaan bij ons verleden. Immers geen heden zonder verleden. Maar de tijd dringt, de lucht begint te betrekken en ik ben blij dat ik achter Paul rijdend, op koers zit. Via Den Ham met mooie stuurweggetjes komen we vervolgens langs kasteel Eerde. De strakke bomenlanen, van de weg af duidelijk te zien, imponeren mij elke keer weer als ik er voorbijrijd. Uiteindelijk arriveren wij in Ommen waar het zachtjes begint te regenen. Bij Laarbrug wordt het menens. Paul stopt om mij – gehuld in een zomers motorjack - de gelegenheid te geven mijn regenkleding aan te doen. Wij rijden rechtstreeks naar huis. Tussen Dalfsen en Wijthmen blaast een ferme wind. De regen striemt tegen mijn vizier. In Zwolle aangekomen rij ik als enige nog door naar de Nieuwe Bierton. Daar zitten Joke, Cor, Evert, Jan en Peter onder het genot van een al dan niet alcoholische consumptie na te praten over de rit. Met verwondering luisteren zij naar mijn belevenissen. Op de goede afloop drink ik een Radler en rij naar huis. Al met al was het een bijzondere avondrit. Kasteel Rechteren heb ik vanavond zes keer gezien. De gravin en de bewakingslieden zouden er bijna wat van denken. Ondanks de turbulente rit heeft mijn motorpassie er niet onder geleden.

Rust in Den Ham

 

 

 

 

De pauzeplek Den Ham. (niet voor allen kennelijk)

 

 

Donderdag 30 juni 2016

De vierde rit

Als ik mijn yoghurt naar binnen werk zie ik Ger op zijn knalgele motor in stromende regen over de Schellerbergweg richting Nieuwe Bierton rijden. Het weer belooft weinig goeds. Aan Tonny heb ik beloofd ook van de vierde avond iets op papier te zetten, dus ik ga. Een half uur later rij ik, gehuld in regenkleding, de overkapping naast de Bierton binnen. De sportieve casu quo snelle rijders staan daar te wachten. Bertus toont een bezorgde blik op zijn gezicht. De groep volgt mij naar binnen het café in waar het erg warm is. Ik meld mij bij Peter, belast met de inschrijving. Iedereen wacht tot het wat minder hard regent onder het genot van een kop koffie. Harry gooit al gauw zijn motorjas uit en zit in T-shirt aan de bar. Sierlijke  bretels zitten vastgeknoopt aan zijn broek. Die mag hij – zo constateer ik – de volgende keer wel een maatje groter kopen. Jan heeft het hoogste woord. “Ook al regent het hard, we zijn toch geen watjes. Alles wordt wel weer droog of krijg ik droog”. Hoe hij zijn kruis en zijn ballen droog krijgt zal ik hier maar niet vertellen om boze reacties te voorkomen.

Het is rond 19.00 uur als wij vertrekken. Ons groepje bestaat uit Peter als kopman, Geert, Jan en mij. Eenmaal buitengekomen regent het nog altijd. De goten en regenpijpen van de Nieuwe Bierton laten zien dat er wel wat onderhoud nodig is. Het water stroomt in grote hoeveelheden de weg over. Er is werk aan de winkel voor Reijer.

De tocht gaat vanavond door Midden-Salland. Tussen Heino en Raalte houdt de regen gelukkig op. Er staat een straffe wind maar het is lekker om te rijden. De meest oostelijke dorpen of buurtschappen waar we langs  of daarheen komen, zijn Haarle, Den Ham en Junne. Ten dele is er overlap met de rit van gisteren.

Peter zet op rechte stukken de sokken erin. Ik heb nog niet eerder meegemaakt dat hij zo stevig reed. Zou hij van zijn vrouw op tijd thuis moeten komen of wil hij de regen voor blijven? Gedachten die in mijn hoofd opspelen terwijl ik als tweede man rij. Het hoge tempo heeft tot gevolg dat  Geert en Jan op rechte stukken op een relatief grote afstand gezet worden. Anders dan bij Jan trekken zij snel bij als er een bocht of een kruising komt, die Peter minder snel neemt. En zo kachelen we door het mooie Sallandse coulissenlandschap. De wegen zijn droog en er staat nog altijd een stevige wind.

Na 80 km. toeren is het tijd voor een kop koffie. Hoewel onnodig gebruik van geluidssignalen in het verkeer strafbaar is, proberen wij gedrieën al claxonnerend Peter bij De Bootsman tot stoppen te brengen. Hij rijdt echter onverstoord door. We denken dat hij zo wel rechtsomkeert zal maken en strijken neer op de loungebanken op  het terras. Na enige tijd komt Peter terug, ietwat verontwaardigd. Hij had wel 2 a 3 kilometer terug moeten rijden omdat hij ons miste....

Intussen passeren Jan, Bertus en Harry al groetend. Ook 2 andere motorrijders, niet lid van onze club maar wel de route volgend, vlijen zich neer op de kussens van de bank.

Na de koffie gaat de rit in onverdroten tempo voort. Op het laatste deel van de route - terwijl ik de power van mijn Honda tussen mijn benen voel - geniet ik van de ondergaande zon, die de horizon rood kleurt en die een bijzondere gloed geeft aan het landschap. Fantastische wolkenpartijen zorgen voor een fascinerend schouwspel aan het firmament. Wat mooi om dat te zien, als je er tenminste oog voor hebt..... En dat hadden onze grote meesters uit de zeventiende eeuw ook. Hun schilderijen zijn over de hele wereld bekend en enkele staan op mijn netvlies gebrand. Gelukkig is er in dit buitengebied geen kip op de weg en kan ik naast het motorrijden hier ook genieten van de mooie luchten en het weidse landschap.

Zwolle en het bedrijventerrein Hessenpoort – een naam ooit door mij aan de gemeente voorgesteld - komen in zicht. In Berkum verlaat Peter de groep. Ik moet tanken terwijl Geert en Jan verder rijden. Bij de Nieuwe Bierton aangekomen zie ik geen andere motorrijders. Net als ik wil vertrekken, komt Jan aangereden. We besluiten geen afzakkertje meer te nemen en naar huis te gaan.

Eenmaal thuis gekomen bekijk ik mijn kleren, die in het kruis nog niet helemaal droog zijn en ik denk aan het advies aan Jan.

Voor mij zit de motorvierdaagse van 2016 erop want morgen met de barbecue kan ik niet. Met veel plezier heb ik in vier dagen een kleine 500 kilometers gemaakt. Mijn passie voor motorrijden heeft een extra boost gekregen. Dank aan allen die deze vierdaagse mogelijk hebben gemaakt.

Wim

Op Vrijdag 1 Juli is het tijd voor de laatste rit of te wel de inhaal rit als mensen er een hebben gemist.

Om zo toch aan 4 dagen te komen, maar kan ook gewoon als een extra dag gereden worden.

Om 18:45 vertrokken er dus een man of 7 waarvan 3 niet leden voor deze laatste uitdaging, de rit ging vanaf de Nieuwe Bierton richting Nieuwleusen om vervolgend Ommen aan te doen en af te zakken via den Ham richting Hellendoorn en Dalfsen om dan te eindigen bij Henk.

Om iets voor 20:00 uur arriveerden Cees en ondergetekende op de locatie van de BBQ om de voorbereidingen te beginnen, waar inmiddels de familie Boertjes en Kooiman en Henk natuurlijk al reeds waren neergestreken, en even later kwam ook andere Henk.

Het vuur werd aangestoken en en ging volgens sommigen niet snel genoeg dus werd er na een hulpmiddel gezocht in de vorm van een fietspomp om het opstook proces wat te versnellen en uiteindelijk toen de mannen iets na achten arriveerden was het vuur al mooi op gestookt, en hebben we met z’n 10 mannen en vrouwen genoten van een wel verdient stukje vlees of vis.

Zo rond 23:00 uur begaven we ons weer in de richting huiswaarts, de avondvierdaagse 2016 zat er weer op.

Hopen volgend jaar wel op iets meer deelname?

is getekend Paul, namens de TC

Ook Peter nam nog even de pen ter hand en maakte een verslagje van de laatste dag/avond.

Ik was met de motor naar m’n werk in Apeldoorn gegaan, zodat ik thuis niet meer hoefde om te kleden.Nu was het zoeken naar een gunstig tijdstip om te vertrekken en precies tussen de buien door droog aan te komen.

Zodoende kwam ik pas om 18:20 aan bij de Bierton, toen Jan en Bertus net vertrokken.Paul en Kees zaten achter de inschrijftafel. Ik moest nog wel even de vrijdagavond route in mijn Garmin zetten.

Toen ik daar mee bezig was kwam Roelof net binnen. Had ook op de buien gewacht. Na een kopje koffie stonden we op punt van vertrek toen er drie vreemde motorrijders binnenkwamen.

Ze hadden in de krant gelezen dat MC Zwolle eo een vierdaagse organiseerde en kwamen op de vijfde dag voor de eerste keer. Ik heb aan één van hen gevraagd om zich in te schrijven en ook een email, zodat we ze kunnen benaderen.

Bij vertrek lukte het maar niet om de route erin te krijgen (en ik zie nu net waarom). De vrijdag was een gdb bestand dat ik naar de gpx folder had gekopieerd. Dus als achterrijder volgde ik als vijfde ook gewoon Roelof.

In een stevig tempo leidde Roelof de groep door de Hessenpoort richting Nieuwleusen. Vervolgens rijden de vele paardenkrachten door Paardelanden om Dedemsvaart heen richting het zuidelijker gelegen Den Ham. Nadat we via Egede de Lemelerberg overgingen begint het dan toch te miezeren. Bij het zwembad stuurt Roelof de parkeerplaats op om toch z’n regenkleding aan te trekken. We moesten dan nog 27 km tot aan de BBQ. In een klein half uurtje stonden we voor het huis van Henk K. Ik reed nog snel even naar de Jumbo voor wat vlees om vervolgens bij de BBQ aan te sluiten. Bij de BBQ zaten Werner/Lydia, Adrie/Marianne, Henk de W., Roelof, Henk K. en van de toercommissie Kees en Paul. Rond 22:30 heeft iedereen z’n vlees/(vis voor Henk de W.) op en werd de ruimte onder de carport weer terug gebracht in oorspronkelijke staat.

Peter




Vorige pagina: Verslagen 2016
Volgende pagina: Verslagen 2015