Drempelvreestoertocht 2018

Drempelvreestoertocht

Hartenwens door Geert Jan den Hengst

Nee, op nummer één stond deze wens niet. Nummer twee waarschijnlijk ook niet, maar daarna kwam deze droom wel in beeld. Zonder het gehele avontuur tekort te willen doen, moet ik direct toegeven dat er wel degelijk nog grotere wensen zijn die ik dolgraag verzilverd zou zien worden. Maar toen ik de uitnodiging ontving, snapte ik meteen dat er grenzen waren. Ik kon niet zomaar het onderste uit de kan halen. Maar terugkijkend, deze dag is mij weldegelijk dat onderste geboden.

Het was enkele maanden geleden, volgens mij nog ergens in het voorjaar, dat een reguliere woensdagochtend onverwacht werd omgetoverd in een droomwereld. Door mijn handicap - als gevolg van multiple sclerose kan ik mijn ledematen niet meer gebruiken - kan ik bijvoorbeeld ook niet zelf de post uit mijn brievenbus halen. Gevolg is dat dit meestal één keer in de week op de woensdagochtend door een ambulant begeleidster wordt gedaan.

Tussen enkele huis-aan-huis kranten en een aantal aan mij gerichte enveloppen zat een dubbelgevouwen A4’tje. Het logo herkende ik als zijnde van De Zonnebloem. Omdat ik een zwak heb voor deze club neem ik de inhoud altijd tot mij, alhoewel ik iedere keer ergens een vermoeden heb dat ik toch niet op de inhoud in zal gaan. Dat ik het heb over een zwak meen ik oprecht. Gebaseerd op het vooroordeel van zijnde truttig en oubollig kon ik nooit enthousiast over deze club zijn. Totdat ik enkele jaren terug een aantal werkelijk zeer leuke en goed verzorgde vakanties onder hun vlag heb mogen beleven. Mede hierdoor ben ik ook lid geworden van De Zonnebloem, afdeling Zwolle/Stadshagen.

Maar in plaats van een aankondiging dat ik mij weer kon aanmelden voor een activiteit, werd ik uitgenodigd om een hartenwens in te dienen. Wellicht kan deze worden beantwoord. Geloof het of niet, binnen 10 seconden dacht ik aan meerijden in een zijspan. Die droomvakantie naar Finland ga ik natuurlijk niet zomaar voorstellen, maar meerijden in een zijspanmotor, wie weet? Ooit had ik een foto gezien van een lotgenoot, die plaats mocht nemen in een zijspan. Gaaf! Dat wil ik ook! Verder heb en had ik geen ervaring met een zijspan. Bij mijn dochter in de klas zat een jongetje wiens vader, Bert Kramer, een klassieke zijspan had. Ik heb nog ergens een foto dat zij op een dag een kort ritje mocht maken.

Maar helaas, na enkele weken kon ik mijn enthousiasme wel weer opbergen. Aanvankelijk werd nog gevraagd of ik zelf een idee had hoe dit te realiseren en kreeg ik nog een stille hoop. Maar daarna bleek al snel dat uitvoering van deze hartenwens niet mogelijk was. En als ik eerlijk was, die had ik eigenlijk wel verwacht. Want ik in een zijspan, dat kan toch niet? Mij krijg je daar echt niet ingepropt. Onlangs had ik nog wel een foto gezien van iemand die ook in een zijspan zat waarbij de hele kap van die zijspan afgehaald kon worden. Dat zou ideaal zijn, maar dan bleef het nog een gedoe. Trouwens, ik zou niet weten waar ze deze motor vandaan moeten halen.Geert

Tot er opeens, enkele weken daarna, een mail voor mijn ogen verscheen. De wens, het was weldegelijk mogelijk! Beter nog, het ging door! Hoe het verhaal nu precies was gegaan weet ik eigenlijk niet, maar er zou een speciale zijspanmotor van de Stichting On Wheels worden gehuurd. ‘Good-old’ Bert Kramer zou deze ophalen in de buurt van Rotterdam en op de dag zelf mijn bestuurder zijn. Aan mij werd de vraag gesteld of ik een tocht alleen wilde maken of dat ik het leuk vond om in een groep te rijden. Dat laatste! Bert had kunnen regelen dat we samen met de motorcub van Zwolle mee konden waarbij ze ook nog eens rekening hielden met het zijspan.

Het was een mix tussen een pausmobiel en uiteraard een zijspanmotor. Een hele vette! Groot, zwaar, gewoon mooi! Via een flinke oprijplaat kon ik er met rolstoel en al van achteren inrijden. Met het woord pausmobiel overdrijf ik nauwelijks. Ik stond geparkeerd achter een beschermend raam, waar ik met mijn hoofd overigens ruimschoots bovenuit stak. Het geheel van motor en zijspan was ook nog eens witter dan pauselijk wit.

Die zaterdagmiddag 1 september pikte Bert mij iets na 12:00 thuis op. Omdat wij te vroeg bij het verzamelpunt zouden zijn, kon ik mij middels een rondje Stadshagen mentaal voorbereiden op het grote werk dat mij/ons stond te wachten. Maar al wachtend op de parkeerplaats bij de Milligerplas tot alle deelnemers waren gearriveerd, werden de plannen toch wat gewijzigd. Het was behoorlijk warm die dag, waardoor ik voorstelde om alvast te vertrekken. In een kleine colonne gingen wij op pad richting de Veluwe. De zijspan in het midden met voorop Henk op de Goldwing en in derde positie reed naamgenoot Geert. De rest van motorclub Zwolle zou na ons komen zodat we ongeveer gelijktijdig aan de koffie konden.

Volgens mij was het anderhalf uur later toen wij in de buurt van Elspeet aan de koffie gingen. De exacte route weet ik niet, doet er ook niet toe. Na de break trokken we naar Nunspeet, staken de A28 over en gingen door de weilanden richting Elburg en daarna Kampen. Waar de tocht over de Veluwe kennelijk nog rustig verliep, al had ik dat toen nog niet in de gaten, ging het nu plankgas! Al met al waren wij rond 17:30 weer bij de Milligerplas! Adrie wilde ook nog even een klein rondje op deze speciale motor. Twee wielen aan een zijspan, hoe zou dat sturen?

Omdat ik in mijn eigen rolstoel kon blijven zitten zat ik comfortabel. Ik heb gedurende de dag enorm genoten! Steeds speelde door mijn hoofd: allemachtig Geert, daar zit je dan! Zonder al te dramatisch te willen doen, ik had nooit verwacht dat ik dit nog eens zou meemaken. Dat ik met minimaal 80 km per uur over de weg zou scheuren. En dan niets voor je hebben, behalve dan een scherm van plexiglas. De volgende dag ontdekte ik weer dat ik een nek heb. Oftewel, het schudden met mijn hoofd liet wel een gevolg achter. Voor even, maar de herinnering blijft altijd.

Bedankt, bedankt, bedankt!

Geert

 

Op zaterdag 1 september, een dag met mooi motorweer, stond de Drempelvreestoertocht op het programma, een rit van ca. 140 km., te verrijden volgens het follow-up systeem. Aan deze tocht namen 22 personen deel, allen lid van de club.

De toercommissie had de leden opgeroepen om tenminste één andere motorrijd(st)er – niet lid van de club - uit te nodigen om mee te rijden maar de drempel was blijkbaar te hoog. M.a.w. niemand had aan dit verzoek voldaan.

Wel reed iemand mee, die ongeneeslijk ziek was, in een motor met rolstoelzijspan van de stichting On Wheels, mogelijk gemaakt door de Zonnebloem, afdeling Zwolle-Stadshagen.

Na een korte briefing op de parkeerplaats bij de Milligerplas waarin Jan F., de ritleider, het follow-up-systeem nog weer eens uitlegde, vertrok de stoet om 13.35 uur. De motor met rolstoelzijspan was iets eerder vertrokken onder begeleiding van Henk de W. en Geert S.

In verband met wegwerkzaamheden op de A-28 was het druk op en rond de oude IJsselbrug en bij Hattem, ja er was zelfs sprake van filevorming.

Hoe eenvoudig het follow-up systeem ook in elkaar steekt, toch bleek niet iedereen goed naar Jan F. geluisterd te hebben. Op de Spoolderbergweg kwam ik iemand van de deelnemers in tegengestelde richting tegen.

De rit ging na Hattem over de Veluwe, een van de mooiste natuurgebieden van Nederland, met zijn uitgestrekte bossen, heidevelden en zandvlakten. Wie er oog voor had kon hier en daar naast de weg de wroetsporen van wilde zwijnen zien. Door de aanhoudende droogte van de afgelopen maanden zag de heide, die anders in deze tijd van het jaar zo prachtig bloeit, er dor en droog uit.

De geplande stop was bij Hotel De Zwarte Boer in Leuvenum bij Ermelo. Daar kreeg iedereen namens de club een kop koffie of thee aangeboden. Het obligate appelgebak met slagroom was voor eigen rekening.

Daar was intussen ook de motor met rolstoelzijspan gearriveerd. Hoewel de man in de rolstoel moeilijk kon praten was aan zijn glunderende ogen te zien dat hij optimaal genoot. Hij had de dag van zijn leven.

Na de stop ging het richting Elburg. De bossen maakten vervolgens plaats voor weilanden. Langs het Drontermeer en via Kampen voerde de ritleider ons terug naar het strandhuis bij de Milligerplas. Het was een mooie route hoewel niet iedereen enthousiast was over het follow-up systeem. Allen, die betrokken waren bij het uitzetten van de rit alsmede de voorrijders en achterrijders, hartelijk dank.

Onderweg zijn er wat foto's gemaakt. Kijk hier....

Wim.

 

 



Vorige pagina: Kalsbeekrit 2018
Volgende pagina: Adverteerderstoertocht 2018