Kampeerweekend

Datum: 29 mei – 1 juni 2014
Bestemming: Dransfeld, camping “Am Hogen Hagen”
Deelnemers: Kees B, Geert B, Carla C, Gerard E, Jan F, Wim H, Ton van der K (za/zo.), Bert K & Loes & Jesper, Geuje van der L, Arend P, Jacob aan het R & Ria en Geert S.

Hemelvaartsdag, donderdag 29 mei
Met Geert S. heb ik om 8 uur afgesproken bij het Esso tankstation aan de Oldeneelallee. Het regent. Thuis heb ik me in mijn regenpak gehesen. En ik kom daar ook niet weer uit tot we op de camping aankomen. Het blijft de hele dag zachtjes regenen of miezeren. Mijn overleden vader, die boer was, zou zeggen: het is geil weer en daar bedoelde hij niet iets op het  seksuele vlak mee. Het was dan juist groeizaam weer. Aan de hele dag regen op de motor geef ik een andere kwalificatie: ik vind het kutweer. Maar ik hou het droog. Geert stapt aan het eind van de dag doorweekt van zijn motor. Zijn pak heeft duidelijk de beste dagen gehad.

Mannelijke rituelen
In een rustig tempo rijden we via Raalte en Heeten bij Holten de A-1 op richting Duitsland. Tot in de buurt van Hamm volgen we resp. de B 54 en de E 37. Van daar heeft Jan F voor ons een  bijzonder mooie route uitgestippeld door het zacht glooiende Sauerland. Hier en daar wordt onze bochtentechniek al op de proef gesteld. Het is oppassen geblazen nu de wegen ook nog nat zijn. In de dorpen zien we geregeld jongelui met bolderkarren beladen met vrachten bier die vandaag flink gaan hijsen zogenaamd om ingewijd te worden in “mannelijke rituelen”. En dat zou dan te maken hebben met hun toekomstige vaderrol. Vandaar dat dit gebruik op Vaderdag  - dat vandaag in Duitsland gevierd wordt – plaatsvindt.

Klappertandende tandtechnicus
Om de zoveel kilometer stoppen we om de inwendige mens te versterken en/of voor een sanitaire stop. Bijzonder is de stop bij Hotel Restaurant Schloss Garvensburg in Züschen bij Fritzlar. Geert heeft het koud en hoge nood. In een park ligt een sprookjesachtig kasteel en de klanken van muziek uit de jaren zestig klinken ons van verre tegemoet. Geert kiest de eerste de beste boom. De deuren van het kasteel staan uitnodigend open. Er speelt een bandje en er mag gedanst worden. We zoeken een plekje bij de verwarming. Geert trilt over zijn hele lijf en klappertandt. De warme koffie brengt hem weer op temperatuur. Met de motor maken we een ritje langs de beeldengalerij in het park om daarna onze weg te vervolgen. We zijn er bijna. Onder Kassel langs bereiken we tegen vijven de camping.

Sleurhutmelkerij?
Alle anderen zijn al gearriveerd en het Lederbier vloeit door de dorstige kelen. De camping ligt op een berg en heeft vijf sterren. We zijn met zijn 12-en gehuisvest in 4 bij elkaar staande caravans. De motoren mogen naast de caravan geparkeerd worden. Jacob, de nestor van de club, die met zijn Ria de afstand per auto heeft overbrugd, houdt vast aan het oude principe van kamperen. Hij heeft de tent opgezet op kleine afstand van de caravans. Carla, die een caravan voor zichzelf had gereserveerd, krijgt in de voortent inwoning van Geert B. en Gerard, die daarom als asielzoekers worden bestempeld. Gekscherend betichten anderen haar van onderverhuur en van sleurhutmelkerij, een alternatieve vorm van huisjesmelkerij in de recreatieve sector....

Jacob van zijn stokje
Voor het avondeten wandelen we naar het dorp dat op kleine afstand van de camping ligt. Voor Jacob is dat blijkbaar toch te ver. Hij heeft vandaag weinig gegeten, voelt zich onwel en zou van zijn stokje gevallen zijn als hij zich niet aan een lantaarnpaal had vastgeklampt. Met moeite bereikt hij, ondersteund door Kees, het Italiaans restaurant Rigoletto waar het personeel meteen met water klaar staat. Geleidelijk aan knapt hij weer wat op. Kees werpt zich op als een goede mantelzorger en regelt na het voortreffelijke eten vervoer voor Jacob naar de camping. Na thuiskomst kletsen we nog wat gezellig na bij de caravan onder het genot van een hapje en een drankje alvorens ons nest op te zoeken.

Vrijdag 30 mei
Om 8 uur opgestaan. Het is mooi weer. De moderne douche bevalt me minder goed. Normaal komt de waterstraal van boven. Nu spuiten 6 koude straaltjes op mijn lijf en ik kan geen kant op.  Na verloop van tijd kom ik erachter hoe ik warm water krijg nadat ik enkele krachttermen heb geuit. Fris en fruitig verschijn ik aan het ontbijt. We zitten in een grote kring om drie campingtafels. Jan ontpopt zich als een meester-spiegelei-bakker. Voor iedereen bakt hij er 2 a 3 met spek. Met een goed gevulde maag starten wij de dag. Jesper vertrekt huiswaarts waar hij amoureuze verplichtingen heeft. Als iedereen al vertrokken is (Jan heeft voor vandaag weer een lange en een korte route uitgestippeld) beginnen Geert en ik aan de korte route. Ria en Jacob, inmiddels weer helemaal de ouwe,  zwaaien ons uit nadat Jacob bekend heeft dat hij het vreselijk jammer vindt dat hij niet meer mee kan rijden. Toch geniet hij volop en komen herinneringen bij hem naar boven uit lang vervlogen tijden toen iedereen met een tent achter op de motor vertrok en sommigen met een koffer vol gereedschap aan het Duitslandweekend deelnamen. Zijn ogen beginnen te stralen als hij zijn verhaal doet.

In einer kleinen Konditorei
De route van vandaag voert Geert en mij door het gebied dat grofweg ten zuidoosten van Dransfeld ligt. Lange overzichtelijke bochten en mooie kronkelweggetjes met haarspeldbochten in een bosrijke omgeving wisselen elkaar af. Daar wordt mijn motorhart blij van. De route loopt voornamelijk door het voormalige Oost-Duitsland. Van een achterstand ten opzichte van  het westen is bijna niets te merken. Wat mij in de dorpen opvalt zijn de schone straten, de graffiti-vrije gebouwen en de rust die overal heerst. In de buurt van Heiligenstadt stoppen we bij een bakkerij annex Konditorei. Mevrouw zet verse koffie voor ons en wij doen ons tegoed  aan een ambachtelijk bereid Duits gebakje. Klasse!. Ze vertelt ons o.a. over de veranderingen na de Wende en is blij dat die tijd achter haar ligt.

Aan het eind van de middag bereiken we de camping en de motoren mogen weer rusten. Voordat we het dorp ingaan om te eten, zit de groep bij elkaar en vloeien het bier en de wijn rijkelijk in de dorstige kelen. Het is al ruim half negen als we een Duits restaurant in het dorp binnengaan. Hoewel de uitbater aanvankelijk geen grote vrolijkheid uitstraalt, weet hij toch binnen korte tijd iedereen een lekkere maaltijd voor te schotelen. De terugtocht naar de camping (bergopwaarts) verloopt niet voor iedereen moeiteloos, Na een korte nazit met een laatste pilsje zoekt iedereen zijn bed op.

Zaterdag 31 mei
De dag begint zoals gisteren. Jan bakt er weer lustig op los. Aan eieren geen gebrek. Arend en Jacob hebben samen 100 eieren mee gebracht. Die zullen dit weekend niet allemaal opgaan. Kees, de komische noot in het gezelschap, altijd goed gemutst en nooit verlegen om een antwoord, merkt op dat in het volksgeloof eieren de potentie verhogen. Dat zit dus wel snor als we weer thuis zijn.....

De paden op, de lanen in
Vandaag wordt er zowel getoerd als gewandeld. Tot de groep die vandaag niet de P.K.’s van de motor maar de eigen benen aanspreekt, behoren Bert & Loes, de beide Geerts, Kees en ik. Jacob & Ria overbruggen een deel van de wandelroute per auto.

De “Wanderweg” start vanaf de camping en is ca. 12 kilometer lang. Borden langs de route geven informatie over de omgeving, de natuur, de mijnbouw en de geologie. Zo is de 500 m. hoge berg waarop de camping ligt, van oorsprong vulkanisch. Tot 1971 zijn er groeves gemaakt om basalt te winnen. We lopen door bossen en langs een restaurant met uitzichttoren (helaas gesloten). Hier en daar zijn prachtige uitzichtpunten. De route eindigt in het dorp waar we in een Italiaans “Eiscafé” onze inwendige mens weer op peil brengen. Dat is smullen geblazen. En we hebben het verdiend na al die kilometers.

Applaus voor Jan
Terug op de camping staat er voor onze caravan een onbekende nieuwe  motor met Nederlands kenteken. Niemand herkent de motor totdat Ton van der K opduikt. Hij is vandaag vanuit Nederland naar Dransfeld gereden om toch nog iets van het Duitslandweekend mee te maken. Zittend voor de caravan pakken we nog wat biertjes of wijntjes en gaan dan richting Italiaans restaurant waar we donderdag ook geweest zijn. De ontvangst is allerhartelijkst, zeker voor Jacob en Ria. Het is een prima tent om te eten en het is er gezellig. Aan het eind van de maaltijd bedankt Carla namens allen Jan voor de organisatie van het weekend en de prachtige toertochten. Een warm applaus valt hem ten deel.

Op de camping volgt nog een laatste nazit. Als ik mijn laatste slok pure Nordhauser Goldbrand achterover sla, wordt het de hoogste tijd om snel mijn nest op te zoeken. Het alcoholrijke goedje begint te werken.

Zondag 1 juni
Na het douchen bespeur ik een grote activiteit. Iedereen is al bezig met inpakken of het bepakken van zijn motor. Jan heeft voor ons een ontbijt geregeld buiten bij de winkel op de camping. Eieren ontbreken niet. Ze zijn nu gekookt.

Rond 9 uur vertrekt de een na de ander van de camping. Als Geert en ik vertrekken, is Gerard nog bezig. Zou dat wat te maken met (wat hij zelf omschreef als) de imago-schade die hij opliep toen hij donderdag op de camping arriveerde en zijn motor net niet overeind kon houden? Wij wensen hem in ieder geval een goede start en een veilige rit naar de Pletterstraat in Zwolle.

Lederbier zu Hause
De terugtocht brengt ons door het Weserland en het Teutoburgerland. Sommige plaatsnamen herinner ik mij nog van het Duitslandweekend van oktober 2012 toen we in Beverungen zaten. Het is een prachtig gebied met een mix van lange overzichtelijke bochten en meanderende weggetjes, kortom lekker om te toeren. Eerst is het vrij rustig (zondag!), later wordt het drukker. In de buurt van Melle komen we op de Autobahn. Dan gaat het via de snelste weg richting Zwolle. Bij de grens is er contact met het thuisfront. Als we in Westenholte arriveren staat er – na een Lederbier – voor Geert en mij een lekkere warme maaltijd op tafel. Maatje bedankt.

Dank
Als ik later op de avond mijn Honda in de garage zet, staat er 1172 kilometer op de teller. Ik geef hem (of is het haar?) een schouderklopje. Het was voor mij de eerste keer dat ik een kampeerweekend van de MC meemaakte. Daarom “mocht” ik ook dit verslag maken. Het weekend is me uitstekend bevallen, ook vanwege de - zelfgekozen - mix van 3 dagen toeren en 1 dag iets anders. IJs en weder dienende ben ik volgend jaar weer van de partij.

Rest mij nog al diegenen die een steentje hebben bijgedragen om dit weekend tot een succes te maken, te bedanken, in het bijzonder Arend voor al het werk achter de schermen om de routes vlekkeloos te laten verlopen en last but not least Jan F voor de organisatie van het weekend, voor het uitzetten van de (korte en lange) ritten en voor al die eieren met spek die hij passievol voor ons allen heeft gebakken. Dat zal mij in ieder geval nog lang heugen. Jan bedankt!

Wim H


Vorige pagina: Verslagen 2014