Supertoer 2018

Supertoer 2018

Ook dit jaar werd ik gebeld door de huidige penningmeester van de club om een datum te plannen voor het verrijden van de Supertoer.

Met de weersverwachting van de aankomende week in het achterhoofd werd de vrijdag (8 september) als datum geprikt. Vertrek om 8 uur.

Donderdag was het nat weer en vrijdagmorgen om 5 voor acht ging de telefoon; het vertrek werd uitgesteld tot 9 uur.

Om 5 over negen verlieten wij gedrieën (Arend, Geuje en ondergetekende) Westenholte in een “droge” bui, rekenend op beter weer. Het eerste deel van de route langs de IJssel was het nog niet geheel droog, maar voorbij Deventer klaarde het op.

Rijdend langs de IJssel ging het motto van deze Supertour niet echt op, want van “je kunt geen water meer zien” was geen sprake: de IJssel stond op een historisch laag peil.

De weg werd vervolgd door de bekende Wilpse kleipolder en vervolgens doemde het eerste (van de vele) waarschuwingsbord op:


200 Meter na dit bord zagen de motoren er bijna zo uit als die van Wereldkampioen Jeffrey Herlings, maar de weg werd vervolgd. Bij Doesburg staken we de IJssel over. Na een saai stuk tot aan Duiven werd het weer leuk en kwamen we voor het eerst dit waarschuwingsbord tegen:  

 

 

 


Het probleem in Nederland is als je dit bord tegenkomt en je motorhart sneller gaat kloppen, je vaak vrij vlot daarna dit bord tegenkomt:


Om de feestvreugde dan nog verder te verhogen volgt daarna nog even dit bord:

 

 

 

 


Door de gekozen route langs een 7-tal Nederlandse rivieren, achtereenvolgens de IJssel, Rijn, Maas, Waal, Lek, Utrechtse Vecht en de Eem kwamen bovenstaande borden met enige regelmaat terug.

Toen we bij Elten de grens met Duitsland overgingen bleek dat ook onze oosterburen deze borden ontdekt hebben helaas.

Na een koffiepauze bij een Konditorei in Elten vervolgden wij onze weg over, ondanks de verkeersheuvels, prachtige weggetjes tot aan de lunch-break in Beneden-Leeuwen.

Mijn medereizigers bezondigden zich aan een vette hap en ik nam iets gezonds.

Het weer was inmiddels opgeknapt dus op de dijkweggetjes was het genieten. Wij hielden ons aan minstens 2 van de 3 waarschuwingen voor motorrijders langs de dijk; Wij reden niet in groepen en maakten niet te veel lawaai. Ik weet niet of wij onze snelheid genoeg aangepast hebben.

Op de pont bij Culemborg werd onderstaande foto nog als bewijsstuk geschoten.

Na een goed gevonden cirkel om Utrecht (Houten, Groenekan, Zuilen) vervolgden wij onze weg langs de Utrechtse Vecht en later langs de Eem. Eenmaal aangekomen in Nijkerk namen wij toch maar de A28 naar huis, omdat het laat begon te worden.

Uitzetter Peter bedankt voor deze rit.

Lieuwe


Vorige pagina: Duitslandweekend 2018
Volgende pagina: Snertrit 2018