Tweedaagse 2015

 

De motor-tweedaagse stond in de Toerkalender gepland op 13 juni. Omdat wij op dat moment nog met vakantie waren met de caravan in Frankrijk, besloten wij deze motorrit op 5 augustus te gaan rijden. Door het verouderingsproces binnen onze motorclub is de tweedaagse inmiddels uitgebreid naar een drie- of vierdaagse; dit omdat de leden over steeds meer vrije tijd beschikken. Ook wij besluiten er een driedaagse van te maken.

Een motorrijdend echtpaar, die we op een van onze groepsreizen van VrijUit/MRO hebben ontmoet, Hans en Engeline, wilden wel met ons mee. Omdat zij op de Veluwe wonen troffen we elkaar op de parkeerplaats langs de A50 nabij Apeldoorn. De weersvooruitzichten waren goed, dus het beloofde een paar fijne dagen te worden.

Jan F. had voor de heenreis 3 routes uitgezet, met verschillende lengtes. Wij kozen voor de middelste met een lengte van 460 km. De route ging tot aan Leverkussen over de Duitse Autobahn. Daarna hadden we alleen nog maar mooie binnendoor wegen. Tegen 11.00 uur stopten we voor een koffiepauze. We konden heerlijk op het buitenterras zitten en genoten van onze koffie. Daarna ging de rit weer verder. Onderweg nuttigden we onze meegebrachte broodjes en drinken. De temperatuur was inmiddels gestegen tot 30° C. Het vervolg van de route bleef mooi. Soms had je het gevoel dat je in een van de Alpenlanden reed. Mooie bochtige en soms steile wegen. En omdat we op een doordeweekse dag reden, was het redelijk rustig op de weg.

Maar bij de Nürburgring was het wel druk en hier stopten we nog een keer voor een drinkpauze. Op het terras van het restaurant hoorden we de motoren over het circuit racen. Wat een geluid!

Tegen 18.00 uur waren we bij hotel Haus Kornmarkt in Biersdorf am See, waar de eigenaresse ons al stond op te wachten. De motoren konden ‘gestald’ worden in de garage, zodat deze veilig onder dak stonden.

Omdat het niet druk was in het hotel, konden we zelf een kamer uitkiezen. Nadat we onze keuze hadden gemaakt, gingen we ons eerst lekker opfrissen. Na het douchen hadden we uiteraard wel zin in een lekker Duits biertje. En dat smaakt, kan ik je vertellen!

Na het avondeten liepen we nog even naar het “centrum” van Biersdorf, maar daar was niets te beleven. Tegen 22.30 uur besloten we maar om naar onze kamers te gaan. Het was een warme, maar prachtige dag geweest.

De volgende dag genoten we eerst van een uitgebreide ontbijt. We besloten om vandaag de lange route door Luxemburg te rijden. En het beloofde weer een prachtige dag te worden.

Tegen 09.30 uur vertrokken. De route ging eerst nog door een deel van de Duitse Vulkaaneifel. Tegen 11.00 uur stopten we bij een leuk restaurant voor onze dagelijkse koffiestop. In de tuin draaide een waterrad. Wat een rust heerste hier.

Na de koffie verder. Onderweg stuitten we nog op een wegafsluiting wegens asfalteringswerkzaamheden. Volgens een boer op een tractor konden we er wel langs, als we maar rustig reden. Het zou maar een klein eindje zijn. Hans twijfelt of we dit wel moesten doen. Hij had heel zijn werkzame leven in de wegenbouw gezeten en weet als geen ander welke stenen er gebruikt worden voor de ondergrond. Volgens hem zijn deze zeer scherp, dus slecht voor onze banden. We besloten om het er maar op te wagen, want een eind omrijden lokte ons ook niet. Maar gelukkig ging het allemaal goed en was het inderdaad maar een klein eindje over de hobbels.

Zoekende naar een lunchplaats viel erg tegen. Pas tegen een uur of twee vonden we een restaurant, waar we iets konden eten. Het was een Italiaans restaurant, dus besloten we om een pizza te bestellen.

Na de lunch gingen we weer. De temperatuur was inmiddels opgelopen tot boven de 36° C. Maar de route bleef mooi en afwisselend. Tegen het eind van de middag maakten we nog een stop. Om zes uur waren we weer terug bij het hotel.

Genieten doen we van een heerlijk koel pilsje, want wat was vandaag warm. Na het eten liepen we nog even naar het meer, want ja, we waren tenslotte in Biersdorf am See. De wandeling naar het meer ging bergafwaarts, hetgeen betekende, dat we op de terugweg de berg weer op moesten. En dat was uiteraard minder leuk.

Teruggekomen bij het hotel dus nog drinken en gaan daarna naar bed.

De andere dag zaten we om al om acht uur aan het ontbijt, want vandaag begonnen we aan de terugreis. Nadat de bagage weer op/in/aan de motoren zat, vertrokken we om kwart voor negen. De zon scheen, dus het beloofde weer een mooie zonnige dag te worden.

Na ongeveer 35 km verwees het navigatiesysteem mij naar de Duitse Autobahn. Een beetje vreemd, maar goed, het kon een verbindingsweg zijn naar de mooie binnenwegen van Duitsland. Maar als ik uitzoom, zag ik dat de route alleen maar over snelwegen ging richting huis. En dat was niets voor Jan F. Ik stopte bij de eerste de beste parkeerplaats, zegt Hans dat ik een andere route reed dan hij. Dat is gek! We hadden beiden dezelfde route ingeladen in ons systeem en toch kregen we verschillende routes te zien. Het blijven vreemde dingen, die navigatiesystemen. Maar we waren inmiddels al wel 50 km van de route verwijderd. We besloten om maar weer naar de route toe te rijden, die Hans heeft op zijn toestel.

Als we bijna op de route zitten, stopten we maar weer voor onze koffiepauze. Als ik de motor geparkeerd heb, komt Hans naar me toe en vroeg me om naar mijn achterband te kijken. En wat zie(n) ik! Het rubber was op twee plaatsen volledig afgesleten. Het staaldraad kwam er al doorheen. Hoe kon dit, vroeg ik me af. Voordat ik vertrok had ik de banden gecontroleerd en was er nog niets te zien. )ook geen profiel: redactie) En ik had ook nog niet zo veel met de banden gereden, dat ze al vervangen moesten worden. Maar aan deze bespiegelingen had ik nu niets. Waarschijnlijk was de band de vorige dag toch beschadigd met het rijden over de ruwe stenen van de wegwerkzaamheden. (Redactie: niet erg aannemelijk)

Stonden we, in een klein plaatsje in Duitsland, met een kapotte achterband. We keken om ons heen:  zien we een man, die naar zijn autobox liep.  Ik naar hem toe, zie ik een aantal oude motoren in zijn garage stonden. Hij was dus in ieder geval een motorliefhebber. Nadat ik hem de situatie had uitgelegt, pakte hij meteen zijn mobieltje en ging bellen. Hij belde een Kawasaki-dealer in de buurt, maar die had niet de juiste bandenmaat op voorraad. Daarna belde hij een bandenleverancier iets verder weg. Zo’n 25 kilometer. En deze had gelukkig wel de juiste maat in huis. En ik kan je vertellen, dat het niet meer lekker rijdt, als je weet dat je achterband zo slecht is. Met een gangetje van ca. 70 km per uur, kwamen we bij het bedrijf aan.

We werden hartelijk ontvangen, hij wist al van onze komst. Ook de koffie stond klaar. Omdat ik toch al van plan was om de banden te vervangen voordat we naar de Franse Alpen zouden gaan, laat ik ook de voorband maar meteen vervangen. En een geluk bij een ongeluk is, dat de banden ca. € 50,00 goedkoper zijn dan in Nederland.

Tegen 13.00 uur konden we weer verder. De route vervolgen zat er niet meer in. Bij Heerlen de grens over. In het kerkdorpje Puth zagen we een broodjeszaak langs de doorgaande weg. Na de lunch wilden we eigenlijk via de binnenwegen terug naar huis. Maar gezien de tijd, besloten we om toch maar de snelweg te pakken.

Achter Venlo op de A73 kwamen we in een enorme lange file terecht. Meer dan 10 kilometer! En dat bij een temperatuur van 32° C. Voorzichtig manoeuvreerden we tussen de auto’s door. De meesten maakten wel ruimte voor ons, maar helaas deed niet iedereen dat. De oorzaak van de file was een vrachtwagen, die vanaf het andere weggedeelte dwars door de vangrail was gereden. Wat een ravage.

Als we eindelijk de file achter ons hebben, kon het gas er weer op. Op een parkeerplaats bij Apeldoorn namen we afscheid van elkaar. Het waren een paar mooie en gezellige dagen geweest.

John J

Ps. Met dank aan Jan F voor de prachtige routes.


Vorige pagina: Verslagen 2015
Volgende pagina: Verslagen 2014